:: ChOcOlaté ♦ [aiM*] ::

 

ในบางครั้ง บางมุม ที่ท้อ

เราก็ต้องการกำลังใจในสิ่งที่ตนเองกำลังเดินไปหา

ถึงแม้ว่าไม่รุ้ว่าสิ่งที่เดินไปถูกหรือผิด

ก็แค่อยากลองเดินดูไปสักครั้ง

 

"เปิดตาและเปิดหูและเปิดใจ"

คงเป็นประโยคที่ลงตัวที่สุดแล้ว

 

.จุดหมายที่ไปถึง คงไม่สำคัญเท่าเรื่องระหว่างทาง

 

 

ไปเที่ยวประจวบมาจ้า

ขับรถเลยหัวหินไปหน่อยก็ถึงแล้ว

ไปพัก ณ อ่าวมะนาว

คือทะเลมันเปรี้ยวไง เค้าเลยตั้งชื่ออย่างงี้

 

มะช่ายและ !!

 

ไปครั้งนี้ได้อะไรมากมาย

เพราะว่าไปกับครอบครัวด้วยมั้ง

ถ้าไปกับเพื่อน วันๆไม่ทำอะไร

ผีพนันเข้าสิงอะ เล่นแต่ไพ่

 

อ่าวมะนาว ยังไม่ค่อยมีคนมาเที่ยวเยอะเท่าไหร่

เลยค่อนข้างสงบ

น้ำทะเลใสๆ

แต่สีไม่สวยเหมือนไปเกาะนะ

ตอนที่ไป น้ำทะเลไม่ค่อยมีคลื่น

มันรู้สึกสงบจริงๆนะ พอเราลงไปในทะเล

เหมือนตัวเองเป็นแค่คน เท่านั้น

เออ ก้อเปนแค่คนนี่นา

 

หมายความว่า รู้สึกตัวเองตัวเล็กลงไป

ไม่ใช่ผอมนะ

แต่เหมือนว่า เราเปนแค่สิ่งมีชีวิตเล็กๆบนโลกใบนี้

ไม่รู้สิ เหมือนจิตใจมันสงบขึ้น

พอมองไปเห็นทะเลใหญ่ๆ และก็ท้องฟ้าสดใส

ทำให้รู้สึกมีแรงขึ้น ที่จะทำอะไรที่วุ่นวายบนโลกต่อ

นี่แหละมั้ง ที่เค้าบอกว่า การไปเที่ยวคือการไปชาร์จแบต

เพิ่งเคยรู้สึกอย่างนี้ไง

 

อีกอย่างนึง ที่ทำให้มีความรู้สึกอย่างงี้คือ

ต้นไม้ใหญ่

เคยมีใครรู้สึกเหมือนเราบ้างมั้ย

เราชอบต้นไม้ใหญ่จังเลย

เวลาไปที่ไหน ถ้ามีต้นไม้ใหญ่ๆ เราจะรู้สึกดี

เหมือนรู้สึกอบอุ่น

ทีอ่าวมะนาว มีเยอะแยะเลยหละ

ทำให้เหมือน มันรู้สึกดีขึ้นจิงๆนะ

หรือเปนเพราะเราเข้าใกล้ธรรมชาติมากขึ้นไม่รู้

เพราะแต่ละวัน ถ้าเปิดเทอม

ก็มีแต่เรียนนั่นแหละ

ไม่ค่อยได้ทำอะไรเท่าไหร่

 

เพราะพ่อกับแม่ ก็มีแต่จะพูดว่า หน้าที่เราคือเรียน

มันก้อไม่ได้ผิดหรอกนะ

แต่เรากลับรู้สึกว่า หน้าที่เด็กนี่ มีแค่เรียนอย่างเดียวเองหรอ

เราไม่ต้องทำอะไรอย่างอื่นเลยหรอ

เด็กไม่สามารถทำอะไรได้เพื่อคนอื่น เพื่อสังคม หรอ

 

เลยไม่ค่อยเชื่อกับคำพูดนี้เท่าไหร่

 

ไปเที่ยวครั้งนี้ไม่ได้กินอะไรหรูหรามากมาย

แต่กินเยอะหวะ น้ำหนักก็แปรผันตามไป

ไปกินตามร้านธรรมดา คือแบบ ไม่ใช่ร้านใหญ่ๆ มีแอร์ นึกออกมะ

ดังนั้น จึงเหนเด็กๆวิ่งเล่นกัน

เหนแล้วสบายใจนะ

ถ้ามองในแววตา จะรู้สึกว่าบริสุทธิ์มากจริงๆ

 

การไปเที่ยวครั้งนี้ทำให้มองโลกในแง่ดีขึ้นจริงๆ

ไม่เคยไปครั้งไหนแล้วได้อะไรกลับมาเท่าครั้งนี้เลย

 

หรือชีวิตเรามันจะปลงซะแล้วหว่า

เหมือนไม่อยากได้เกรด ยังไงก็ได้

คงจะเปนอย่างนั้นหละ

 

 

FAT  FESTIVAL 7
“ขอบคุณป้าเอ”

ปี2001 ในห้องประชุมครีเอทีพ FAT ที่กำลังคิดงานในรอบปีด้วยความเครียด
ทันใดนั้น ก็มีเสียงเคาะประตู   พร้อมกับการโผล่หน้ามาของ หญิงดัดฟันวัยกลางคน ที่ใบหน้ายังพอมีริ้วรอยจางๆของความสวย  หญิงวัยทองคนนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับการคิดกิจกรรมในห้องประชุม  เลยสักนิด   แต่เธอ ก็ โพล่ง วลี ลอยๆ  ด้วยน้ำเสียผ่านเหล็กดัดฟันว่า

“เราน่าจะมีงานที่เล่นดนตรีแล้วขายเทปนะ”
จากคำพูดนั้นเองของป้าตัวเล็กๆ  ก็กำเนิดงานมหกรรมดนตรีที่ยิ่งใหญ่ที่ชื่อ
FAT FESTIVAL
นำมาสู่การเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ของวงการดนตรีไทย 
ป้าเอ  จึงเปรียบเสมือน ตัวแทนแห่งความกล้า ที่คิดอะไรก็พูดออกมา นำมาสู่ผลที่ยิ่งใหญ่โดยไม่รู้ตัว  เป็นแรงบันดาลใจและแบบอย่างที่ดีสำหรับวัยรุ่นที่กล้าทำอย่างที่คิด
ถ้าไม่มีป้าเอ  ก็ไม่มี FAT  FEST   
ถือได้ว่าป้าเอ ทำให้วงดนตรีปีละกว่า 100 วง ได้มีที่เล่นโชว์
เป็นผู้แจ้งเกิดศิลปินหน้าใหม่กว่า 200 วง 
ให้กำเนิดเกิดค่ายเพลงเล็กๆ กว่า 200 ค่าย
เป็นแรงบันดาลใจให้เพลงใหม่กว่า2000 อัลบั้ม ออกวางขาย
ทำให้ศิลปินวงที่แยกย้าย กลับมารวมตัว

FAT FESTIVAL 7 ขอบคุณป้าเอ
10-11พย.นี้    CHALLENGER HALL เมืองทองธานี
ขายบัตรเข้างาน 2 วัน ราคา 300 บาท พร้อมCD FAT CODE จำนวนจำกัด
เสาร์ที่  29  กันยายน 2550 นี้  ที่ THAITICKET MAJOR ทุกสาขา
สอบถามสถานที่ซื้อบัตร หลังไมค์  02-641-5394 หรือ
Call Center Tel : 0 2262 3456   

** อยากไปจังค่ะ พี่น้องงงงงงงง

 

วันเสาร์

 

ได้ไปดู simpsons แล้วว้อยยยย ดีใจมากถึงมากที่สุด

เป็นหนังที่ควรจะดูให้ได้ เพราะฮาขี้แตก

หรือเป็นเรากะนอสเท่านั้นที่ฮา ไม่รุ

อะเดย์เขียนว่า ควรไปดูในโรงภาพยนตร์จอใหญ่ๆ

เพื่อจะได้เห็นความเสื่อมของครอบครัวนี้ได้ครบๆ (555)

จะบอกว่ามันเสื่อมจริงๆนั่นแหละ

 

 

ต่อจากการดูหนังแล้วก็ไปเดินเล่นนิดโหน่ย

กินๆ อีกเยอะ นิดโหน่ย

แล้วก็ไปเจอเพื่อนๆ แปดสามสามที่รักยิ่ง ณ พารากอน

ไม่ได้เจอกันตั้งนานแน่ะ เน้อะ

รุสึกดีที่ได้เจอกันอีก

ยังรุสึกเหมือนเดิม สนุกเหมือนเดิม

มิตรภาพนี่ ไม่เปลี่ยนแปลงจริงๆนะ

 

จากนั้น พวกเราได้กรีฑาทัพ ไปยัง โรงแรมบางกอกเซ็นเตอร์

ห้องทิพย์วิมาน ชั้นลอย

และด้วยความกระแดะของเอม

เลยพูดว่า "ชั้น ลอยด์" (กรุณาเติมความกระแดะ)

เพื่อนๆจึงปล่อยมุกกันกระจาย ว่า เปนญาติกะอ.วัลลภ ใช่มั้ย

แถมยังเป็นญาติฝ่ายแม่ด้วยนะ เพราะว่า ชั้นลอย (ฉัน)

ไม่เข้าใจมุกนี้ก็ไม่แปลกหรอ เหอะๆ

 

น้องๆจัดงานดี น่ารักมาก

ทำให้เรารำลึกถึง ห้องนี้อีกครั้ง

มันมากกว่าความทรงจำ

"833 is all around"

 

 

แต่เราต้องกลับเราตามระเบียบ

เนื่องจากไม่อาจขัดคำสั่งฟ้า

บวกกับอยากดูเอเอฟ

สุดท้ายก็ไม่ทันลูกโป่งอยู่ดี เซ็งเรยคับทั่น

 

 

วันอาทิตย์

 

วันนี้มีมิตติ้งเพื่อนป.หก

แต่ก่อนไป

เราต้องทำสิทธิของคนไทยอายุเกินสิบแปดดดดดด

เออ กุแก่

ไปลงประชามติค่ะ

ครั้งแรกของชีวิต

ตื่นเต้ววววว!!

 

ต่อมาก็

มีตติ้งเพื่อน ป.หก

ประถมหก จริงๆนะ

รุสึกดีมาก เพราะว่าเหนียวแน่นปึ้ก

คบกันมาหกปี หรือบางคนก็เกิน

รุสึกผูกพันมาก

กลับมาทีไรก็ยังรุสึกสนิทกันอยู่

และมีคำถามย้อนความทรงจำเก่าๆ

บวกกับคำถามที่ถามตัวเองว่า หลงผิดมาคบกับพวกมันรึป่าว

อ่า ไม่ใช่และ

 

เราไปกินพิซซ่า

ร้องเกะ กันอย่างเมามัน

เราก็ เหมือนเดิมค่ะ

เป็นคนเรียบร้อย พูดน้อย พ่อดุ

กินน้อย

และ

ร้องเพลงน้อยอะ ไม่ค่อยได้จับไมค์

เพลงก็ร้องไม่ค่อยเป็นหรอก

ไม่ค่อยรู้จัก เพราะวันๆเอาแต่ทำกับข้าว

เป็นแม่ศรีเรือนน่ะค่ะ

5555

 

ก่อนกลับก็ให้พี่ที่ร้านเกะถ่ายรูปให้นิโหน่ย

เป็นความทรงจำที่ดีจริงๆ 

 

ความสบายใจเมื่อไม่ต้องเจอกบ
รอดแล้วหวะ
ไม่ต้องเจออีกต่อไป
หมดสิ้นกันที
แต่เรื่องคะแนนแล็บกริ้งไม่ต้องพูดถึงเลย
เหนื่อยหน่ายหัวใจ
เราเพิ่งรู้ว่านาทีนึงมันเร็วได้ขนาดนี้เลย
(หนึ่งนาทีของเราไม่เท่ากัน)
555 เสี่ยวเจง

อยากดู simpsons
อยากดู
อยากดู
อยากดูอ่าาาาาาาา

เบื่ออาจารย์เคมี
เบื่อเค้ามากเรยยยยยยย
รุสึกคิดถึงอาจารย์ปรีชาขึ้นมาทันใด
นึกถึงคำว่า oops
เราคิดถึงเค้าจัง
นอกจากจะเบื่ออาจารย์แล้ว
ก้อยังเบื่อเนื้อหาที่จะเยอะไปหนายยยยย เทอ
เฮ้อออ เหนื่อยหน่ายใจ
นี่เพิ่งสอบเสร็จชั้นก้อจะต้องมายัดความรู้อีกแล้ว
ต้อง delete อันเก่าออกไป
ไม่งั้น mem เต็ม

อ้วนขึ้นหวะ
อ้วน
อ้วน
เหมือนจะไม่ลงด้วย
ลงไม่เปน TT
จบ